¿Dónde estas amor? ¿Dónde están mis sueños?

Felices festas

2006-12-24T17:09:00.000+01:00

Bo nadal e feliz ano novo a todos os lectores e colaboradores do entramado de páxinas e blocks. Outro ano mais seguimos traballando na rede, unhas veces tratando de informar, e outras por necesidade corporal de plasmar sentimentos imposibles de gardar.
Nesta época de nadal, a poucas horas da noite boa, notase o frío propio do inverno, pero o calor humán de familiares e amigos que se acordan de un, e nos fan ver que o sentimento nunca morre, e eterno. Grazas a todos por estar ahí. Felices festas.

Atúa beleza

2006-03-19T19:34:00.000+01:00

Cando vexo o inmenso ceo azul,
lembrome da túa pel,
da túa beleza.

Cando sinto a frialdade da maña,
lembrome da túa calor
da túa beleza.

Cando miro o verdor dos prados, das árbores,
penso na túa frescura
na túa beleza.

Cando na noite, contemplo as estrelas,
lembro a túa compañía o meu lado
e a brilar, toda, tanta, inmensa, eterna
a túa beleza.

Cando…

A brancura do ceo

2006-01-28T19:07:00.000+01:00

Cubrense os campos de neve, chega a brancura do ceo, locen as noivas de branco, amor o da neve ao inverno.
Neva miudiño, querendo calma-lo ambiente, xa están os páxaros cantando, xa estan os carballos cubertos.
Esbarei camiño do paraiso, soñaba coa sua calor, sentía cada vez máis preto. Onde fuches miña vida? Onde fuches meu tormento?
Días como os de hoxe fanme meditar sobre o que perdemos alguhes polas prisas cando deixamos de observar a beleza do momento

Neve

2006-01-28T19:01:00.000+01:00

Todolos tempos,
grandes e beneficiosos son,
menos a neve que e grande prisión.
(Dito popular da Armea)

Despertar

2006-01-01T21:42:00.000+01:00

Despertei nas gañas de vela.
Xa non son nada pensei!
xa non son nada sen tela.
Quería dete-lo tempo,
soñar que eu xa son ela.

Miroume na alborada,
e tan so pensaba en bica-la,
sentir a súa calor cada día
sorría a vida no adeus a nada.

Camiñaba despaciño
rumbo a miña estrela
ata volverme yonqui,
yonqui de amor por ela.

Non podo vivir sen ti!
miña ruliña pequena
pois antes xa non vivía
na busca da túa estrela.

Buscando

2005-12-05T21:16:00.000+01:00

Fría cabalgaba la noche.
Fue uno, fueron dos,
fueron tres, fueron cuatro…
Todos a la una a por ella.
Todos en busca de su estrella.
La mas hermosa,
la mas brillante de las perlas.
Fueron todos a por ella.
Lucía en el universo,
lucía en medio de la niebla.
Bailaban los árboles
por el viento, querían llegar
a coger sus rallos, su energía,
fueron todos a por ella.
La noche se hizo día por su luz
y los girasoles seguían su estrella,
fueron todos a por ella.
La ingrata visión del tiempo
hizo morir su luz,
y fueron todos a por ella.

Xustiza

2005-11-13T20:30:00.000+01:00

Onde están as risas de outros tempos, onde…
Os días avanzan sen retroceso e non chegan mais ca escuras sombras a iste doce mundo. Non existo nunca o fixen, tan so soño. Desaparecen, ¿desaparezo?
Marchan a outros mundos inexistentes, imaxinables e por iso reais. Quizais maña vexa a luz doutro sol, doutra brisa, onde a materia so se descompoña e so queden ideas voando no aire dos tempos.
Soño con soñar co mundo, e non nun so, para non consumirme na tristeza da soedade unitaria.
¿Para que quero unha honra pos mortis se o irme do mundo se acaba o mundo, e quizáis iste so sexa producto da miña imaxinación?
-Por fin deixamo-la vida - Pensan todos o morrer. Descansa a materia en estado por fin estable.
Descansa tamén o amor, faise xustiza. Para os ricos, para os pobres… para os pobres…

Anoitece

2005-09-26T23:55:00.000+02:00

Anoitece paseniñamente
mentras voan as volvoretas
e saen pouco a pouco as estrelas.

Luces de coches
pasan lonxanos,
como avións, pola montaña.

As árbores son pantasmas
que ameazan a vida
na posta de sol.

¿Por qué se ríe a lúa
cando sae coa luz do día?
¿Ruborizase de amor,
a tal caso,
cando ve todavía o sol?

Vaise o verán

2005-09-11T18:38:00.000+02:00

Vaise o verán,
comeza a chuviñar,
xa chove paseniño,
humedecendo o po do alento.

Vaise o verán,
o cuco xa non contesta,
as golondrinas queren partir,
a outros lares, a outros mundos…

Vaise o verán,
caen follas de amor,
aloumiños o lado do río,
bicos o lado do mar.

Vaise o verán.
Morreron as uvas,
morreu o trigo.
Colleita de amor.
Chegou o pan e o viño.

Vaise o verán,
cando anoitece,
e di adeus a calor,
o olor a herba verde,
o olor a herba seca.

Vaise o verán,
o seco po dos camiños,
os camiños camiñantes,
a pureza do azul do ceo,
a pureza do azul do mar.

Vaise o verán,
vaise a alegría,
vaise a luz do sol,
vaise a medranza da vida,
chega a longa nostalxia.

Vaise o verán.
Mentras chove e non parará,
mentras grito: non te vaias!
mentras persiste iste olor
a fría humidade,
a valeiro cheo, de falta de sol.

Un día quixen morrer.

2005-07-27T23:53:00.000+02:00

Un día quixen morrer.
Vinme so, rodeado de pantasmas,
chorando na escuridade,
non querendo ser un deles.

Un día quixen morrer.
Foise o amor, ¿para que vivir?
Lucía o sol dun grato recordo.
Revindicabase a si mesmo.

Un día quixen morrer.
Quentabase a ialma,
cada día mais podre
e cheiraba xa a podrido.

Un día quixen morrer.
Notaba a faltar o universo.
Xa non había as súas estrelas,
¿onde ? a luz da lúa chea.

Un día quixen morrer.
Ou pensaba que estaba vivo,
que tiña sangue nas veas,
e quedaba un último alento.

Un día quixen morrer…

Adeus!

2005-07-15T19:58:00.000+02:00

Adeus! Gritou un cego
dende a balconada
da casa dos xordos.
Sufre na vida por non poder ver cores.
Ve demasiados amores que dormen.

Fror de toxo que es fermosa,
de cor supersticiosa,
de amigos que pinchan,
que se cravan na alborada,
e dormen debaixo da ponte da estrada.

Dormese o día:
nesta noite de tristura
de amores sedentos de sangue
que chupan as veas,
que morden os beizos sabor augardente.

Dormese o día:
a celebracion dunha festa,
da puta festa da agonía.
Da mentira do retrato de falsa pintura.

Dormese o día:
cando a calor se vai,
cando ela xa non esta tocando na frauta
e camiño trala súa música feiticeira
cara o abismo da noite.

Suena el viento.

2005-05-29T21:08:00.000+02:00

¡Uh, uh, uh!
Suena el viento en el tejado.
Se corta contra la piedra pizarra,
y la voz del viento me trae noticias,
de otros lugares, de otras vidas.

Suena el viento
por los siglos de mentiras,
de engaños, de errores no vistos,
fallos ignorados.

¡Uh, uh, uh!
Suena el viento en el tejado.
Tejado del dólar,
a base de piedras,
a base de guerras.
Personal, valor sin calculo.
¡Pero solo eran esclavos!

¡Uh, uh, uh!
Suena el viento en el tejado.
Lo destapa,
pero los dólares
no dejan ver su interior.

¿Importancia? Ninguna.
Sonó, sonará y seguirá sonando
el viento en el tejado;
de este y otros tejados.

¡Uh, uh, uh!
Sopla el viento en el tejado.

A túa brisa

2005-05-17T20:33:00.000+02:00

A noite chegou
e o sono non existe.
Pecho os ollos, e vexo os teus
mirando os meus;
sentindo unha aperta, unha caricia,
e un bico moi longo.

Que longa é a noite!
Que escuras tenebras!
Penso na túa brisa
que chega o meu mundo
coma unha centeia;
ramiño de violetas,
para facer voa-las penas.

Alumando os recordos

2005-05-03T23:59:00.000+02:00

Hai veces, en que as palabras non valen nada, tan so os xestos, e o tempo en que se fan ises xestos, o tempo que valen os mesmos xestos. E cando non existen nin os xestos? .

Mírame aquela estrela, mírame fixamente, non me deixa de alumar. Camiñiño para a casa, alí estaba no alto ceo tratándome de alumar, afogándome con recordos dos bicos que non se dan.
Como alumeas estreliña, como alumeas sen cesar!. Alumea a miña vida, e deixame olvidar, que voa falta me fará, esas caricias, caricias que non se dan.
Moreniña, pelo longo, marróns os ollos, marróns estrelas, alumeanme de novo. Se a fermosura existe, ten que ser unha gran deusa estrelada. Deusa estrelada que tan so podo contemplar, que nin un abrazo me da.
Estreliña que brilas alto, que non paras de brilar, que brilas sobre os demais, que non pares de alumar. Alumea esta vida por última vez antes do eclipse, antes do olvido, alumea o seu penar.

Chove paseniño.

2005-04-20T21:23:00.000+02:00

Chove paseniño, coma se o tempo non se quixese ir, e quixese escurecer máis se cabe, istes días de primavera. As nubes tapan o ceo, nun diluvio universal, semellando non haber máis ca nubes o outro lado do horizonte, o outro lado do barranco; onde a terra se acaba, e so queda baleiro.
Agardan as árbores que chegue a súa luz ansiada, ises raios para tosta-las follas, para senti-la súa vida, extinta por moitos meses, esteriorizando a súa alegría polo que se acabou, polo que comeza de novo.
Lapiñada polas rúas, polo alquitrán, polas aceras molladas, polo corazón que un día quixo ser outro e non foi capaz, pola sequía que mollada está e ninguén sabe cando voltará, cando se volverá secar.
Parouse o tempo nun día de chuvia, faltalle gasolina, vontade, amar. Iste parouse eu non. Eu ando a cen por hora, na busca do firmamento, na busca das súas estrelas, na busca da lúa chea.
Un ruido afogou o silencio. Palpitar do corazón, agardando o paso do tempo, agardando a luz do sol, o final dun suspiro, dun respirar sen aire.
Voltei a casa e vinme so, coma o que vai o ceo e é il o único santo. Canto mal desexaría facer, para sentir a calor do inferno!
Frores húmidas nas mazairas, chupitos de beleza sabor doce, de tristura por non ter abellas, de ansiedade por falla de tempo, de agonía por saber que tamén rematan, de olvido por querer olvidar-la mezcla.
Chove paseniño, mentres agardan as árbores, a lapiñada das rúas; que non se pare o tempo, que non se afogue cun ruido o silencio, para non chegar a casa e verme so o lado das húmidas frores das mazairas.

Rehén das circunstancias.

2005-04-17T18:41:00.000+02:00

Son un rehén das circunstancias. Xamais pedín vivir esta vida que me tocou, nin levar esta cruz nas costas, mais semella que cada un ten que levar unha, e a súa propia.
Vida de desenganos amorosos, onde a cruda realidade e que nunca gaño, e sempre teño algo que perder.
Corazón roto de novo, en mil cachos. E doeme, non so il, senón todo.
Non sei se e por ela, ou por elas. Por esas circunstancias que me trouxeron equí. Por non chegar a ningures con ela, con elas, ou por culpa delas.
Doeme. Doeme a ialma. Un nudo no estomago pola mala sorte.
Iste mundo esta mal feito, non pode estar ben. Se deus existe, porque o fixo así, cheo de inxustizas e sen final?. As inxustizas podrían existir, para encher o mundo dos seus valores, pero esta loita ata o infinito, sen chegar a ningures, sen chegar o mesmo infinito sen a xustiza, sen darlle a cada un o que se merece, logrando a felicidade solo por instantes, isto é a inxustiza que engloba tódalas inxustizas.
Sen corazón e sen final, so agardando a morte e o final, o descanso eterno, a felicidade eterna, mais non niste mundo.
Vacia-la ialma, vacia-las penas.
Doeme a ilusión perdida, o tempo perdido, ilusión de intentar querela, de intentar amala, de intentar que me queira, de intentar que me ame.
Doeme a ialma. Doeme esa ilusión de saber que a diario alguén pensa en ti, que alguén te esta agardando, que o chegar a esa cita te agardan, coma outras veces, con ansiedade.
Ilusións que se comparten. Por vivir, por chegar a ser feliz, por soñar, por compartir. Por soñar, por soñar xuntos. Por chegar o infinito xuntos.
Ilusións perdidas, corazón roto. Esas ilusións foronse coa miña vida, e chegan de novo o agarda-la morte, ó instante baleiro.
Teño a súa calor, síntoa todavía. Os pelos de punta pola circunstancia. Quedarse de pedra, de pedra de xeo, con toda esa calor dentro.
Por que me fixeches isto, se eu tiña espranza en ti?
Martillazo nos dentes o que me deu. O que me doe dentro, moi dentro, o que me doe en cada alento.
Por que nos temos que separar, e non sentirnos nunca mais?
Foise a alegría coma auga que se escapa das miñas mans, sen saber como cheguei equí.
Non hai volta atrás. Son un rehén das circunstancias.

Un ollar a Ribeira

2005-04-14T21:08:00.000+02:00

Un ultimo ollar a Ribeira, o seu parque natural, as súas dunas, as súas xentes.
Endexamais vin ceo tan fermoso, nin azul tan rechamador. Miro para esta praia que non semella ter fin , que se perde no horizonte como o mar que a construiu area á area; como ise mar verdoso, que acaba en azul intenso, que nos regala matices de cores.
As olas chegan a esta praia amodiño, como choiva , con pasiva tranquilidade. Tan so o vento que sopra forte nos devolve a iste mundo e nos arranca desa paz. Recordanos que estamos na terra.
A terra quixo ser mar, e so a praia puido chegar.
Ahí preto Corrubedo, desafiando a loucura en noites de temporal. Quixo chegar ó outro lado, quen sabe se algún día o fará?
Van pasando os barquiños deixando a súa estela branca, os cometas do mar.
Lagoas inquedas como veas, como arterias de sal.
Aguiño mira para o sur, cara unha pequena illa. Rochas que desafian o xenio do descoñecido, do coñecido. Van sobrados.
Bateas que sobreviven, que están vivas, que dan vida.
Planicie verde de Aguiño, que escapa dos montes, dos toxos, das queiras, dos pinos, dos eucaliptos.
Adeus praia do paraíso, universo novo, frores virxes.

La guerra

2005-04-05T23:15:00.002+02:00

Mientras en otros países luchan con los enemigos de sus injusticias, de su hambre, todos nosotros luchamos nuestra propia guerra. Unas personas en su trabajo. Otras en casa con su familia. El mundo es una guerra constante .
Cada día, en nuestro trabajo, luchamos como si fuese una guerra para ganar un sueldo, e incluso, a veces, también hay bajas. Competimos por ser mejores que los demás en esta guerra, y conquistar nuevos territorios, nuevos pisos, nuevas espadas.
Un día comentábamos Pablo y yo que la guerra mas dura es la del sábado noche. Una guerra sin cuartel, donde no esta claro cual va ser el enemigo y como se va presentar.
Salimos a la defensiva, con miedo a lo desconocido, con miedo a morir en el intento, con miedo a salir perdiendo.
Alcohol, camuflaje de las heridas. Relajante que hace olvidar la propia guerra. Unos y otros, todos a la defensiva, unos y otros, conquistadores y conquistados, conquistados y conquistadores. Nunca se sabrá quien es quien.
Una lucha intelectual, lucha del atractivo, del masculino, del femenino.
¿Por qué estáis a la defensiva si vamos en son de paz?
-Tengo una tabla que mide un metro y por esa tabla las mido todas.

O carballo

2005-03-06T20:17:00.001+01:00

Estaba preto da casa, subindo polo camiño da igrexa, no cruce de camiños. Era impresionante. Alto como non se coñecía ningún outro na zoa, e tan groso que podía coller un carro no seu interior.
Quen sabe quen o prantaría. Meu pai dicía que foran os mouros, máis ninguén o sabía fixo.Quixais nacese il so, dunha semente traida de moi lonxe por unha pega, intentando alimenta-lo niño. O caso e que tiña máis de mil anos. Se o carballo falara, ainda que fose moi baixiño, achegaría a miña orella a escoitar historias de tempos pasados, de guerras, de amores e desenganos.
Subirme a il presentou en tempos de neno un reto que pronto conseguín e, con axilidade, andaba polos seus grandes brazos coma polo solo.
A tranquilidade chegaba tumbado baixo a súa sombra. Olvidabame de todo-los problemas e relaxabame. En aquelas tardes en que non había nada que facer, o meu refuxo era a sua altura, e o meu descanso a súa sombra. O ioga galego.
-Andas os páxaros, ou os niños rapaz?. Me dicía o señor Paco cando pasaba por alí.
Aquela época foi a máis leda da miña vida.
Unha tarde tirado na herba, mirando cara o seu cumio, contemplei a beleza que nos pode mostra-la natureza. As canas vianse grosas, de unha cor marrón escura, adornadas por un verde intenso, verde brilante polo lavado da choiva matinal e do orballo. O fondo transformouse, pouco a pouco, de gris a azul irreal, pero verdadeiro pola súa intensidade. O sol reflexabase nas follas coma un espello, e o carballo mudou en diamante sobre fondo azul. Sempre o recordarei.
Hoxe xa non está. Voltei a estas terras e xa non estaba. Nin os lumes, nin os anos, nin aquelas guerras, onde deu refuxo os escapados, acabaran con il; máis chegou o seu fin. Pasou a carretera e estorbaba, estorbaba ó progreso, e iste non se acordou do que fixo o carballo por il. Do carballo na historia. Das fornicacións no seu oco que deron vida a moita xente e das balas esquivadas que deron unha segunda oportunidade.
Adeus carballiño, adeus diamante, xa so ardes.

Emigración

2005-02-13T20:53:00.000+01:00

Desde mi ventana veo llover. Es agosto y las gotas caen sobre el polvo como higos podridos.
Hace calor y los pájaros se agrupan ejerciendo el derecho a emigrar. Lo hacen por necesidad. El invierno les mataría, al igual que el hambre, a nuestros vecinos de las pateras. Muchos de estos pájaros, tampoco volverán.
Pobres golondrinas que dejan sus nidos y vuelan hacia la libertad.
Para ellas es la primavera, para nosotros poder amar, vivir en paz, sin guerras. Un buen desayuno y alguien con quien desayunar.
Desde mi ventana veo llover. Las gotas resbalan sobre las verdes hojas como lágrimas sobre la piel.
Tan inhumanos somos que dejamos morir si nosotros no lo vemos.
¡A gritos nos llaman!, ¡nos llaman a gritos!
¿Oíste algo?
No oigo nada.

Vería

2005-01-22T00:08:00.000+01:00

Veo la claridad a través de mis parpados,
pero no los puedo abrir.
Vete de aquí ya con tu luz
que soy incapaz de amarte.

Si un "¿Qué tal?" fuese un "te quiero"
y un "te quiero" tus caricias,
vería de nuevo la luz de las estrellas,
vería las flores de primavera,
para decirte algo mas que abstracto.
Miraría hacia el futuro,
para a lo lejos, ver tu luz, tu sol,
el brote tierno que crece hacia ti,
solo pensando en llegar.

No me digas ya"¿Qué tal?",
pregúntame "¿vivirás?",
que vida no tiene sentido
sin quererte, sin amar.

Orgullo

2005-01-11T22:05:00.000+01:00

Istes catro días trouxeron para min novos amigos, reforzamento de amizades pasadas, e a alegría do grupo.
¡Que fermosas son as mulleres cando se enfadan!, cando choran o mundo as inxustizas do home, que non é mais ca escravo delas mesmas. Choran con il, choran por il, as súas derrotas e as súas victorias. Homes que tarde ou cedo desexaron sufrimento..
Vinme nos seus brazos, nos da vela doncela, de pelo negro e ondulado, de traxe de gala e lentexuelas negras nos seus ollos. Vina chover, como chove cando o ceo se cabrea, e a chuvia tamen e granizo. Caeume lenta e rápida a vez, con fame de saber mais, con fame de soñar un pouquiño mais, un pouco mais xuntos.
Maldito sexa o orgullo, e vendito sexa. ¡Hai se non existiras!. Gracias por existir. Por il pensarei sempre nos seus ollos negros, por il xa non a teño.
Chorote meu amor, como chora a muller maltratada mentres se vai da casa, mentras recorda o marido na cama doutra.
Bendito sexa o orgullo que nos volve menos animais, e maldito sexa, que polo seu exceso xa non a teño.

A loucura da noite. A de nunca acabar.

2005-01-01T20:24:00.000+01:00

Fin de ano, comezo da loucura. A de nunca acabar. Divagar por garitos como alma en pena, sabendo o principio e non sabendo nada do triste final. Unha morte, a do corpo, desequilibrio mental. Luces que veñen, luces que van, sombras que atopan morte a todo mal. Loucura, a de nunca acabar, a que sempre prometo e digo que vou deixar.¿Por qué corre auga polas miñas meixelas? Se xa non esta, ¿por qué sigue aqui dentro? Corpo que se resinte, corpo sentimental. "Muere tu ya sentir, o acaba tu con mi vida, que los dos no podemos vivir"

Pensamentos da escuridade.

2004-12-29T00:04:00.000+01:00

A negra noite avanza polo camiño nestas terras, como lobishome en fuxida, alonxándose da bala de prata. Xa de día saira a lúa e, agora, no mais alto do ceo, alumea as tripas da terra, como querendo olvidarse de que o sol existe, sabendo que a neve lle axudará o seu proposito. Alumea os recunchos inexistentes de día, que fan un novo mundo de xoguetes imaxinarios. Ceo de neve polo que se pode andar. Lambetadas colgadas das goteiras, tentadoras, esperando lingoa que as saboree.
Longa noite de nadal, a ratos de soños, a ratos de maxia. Lume na lareira, Papa Noel queimado no tellado e camelos de Reis Magos que botan gasolina no xardín.
Sombras de xigantes que silban, que son a cada momento que pasa, de despiste, mais grandes.
Ouvido do lobo que fai treme-las pernas ante o descoñecido.
Mentras tanto, ti amor da nostalxia, tamén fuxes como a neve nas miñas mans, deixando a súa frialdade. Quen te viu, e quen te ve, agarrando os cornos polo toro sabendo que ista miseria que deixas non chegaría a ningures sin o amor da beleza.

Feliz Navidad y feliz nochebuena.

2004-12-24T01:51:00.000+01:00

Noche especial, día especial. Calor humano, sonrisas, recuerdos, las ganas de compartir, sabor de la alegría, sabor de la nostalgia: "Os que xa non están, os que non voltarán."

Deseos mutuos, regalos agradecidos, una noche en familia, un día de alegría. Maternidad conjunta. Atadura sentimental.

Volvamos a ser niños, recobremos esa ilusión, hacer del juguete un mundo, hacer del mundo estrellas. Que los viejos sentimientos, sentimientos de amor, sean nuevos, y los nuevos infinitos.

Que las injusticias sean nulas, que el hambre no exista. Que las pateras solo sirvan para navegar, y las armas para sobrevivir sin matar. Bombas que hacéis mal, dejadnos vivir en paz. Bombas que jugáis, que aturdís, explotando la alegría de la gente, no volváis a matar.

Seamos unos niños, e ignoremos la verdad: "Vivi-la mentira, vivi-la verdade", cambiemos un día, cambiemos una noche, y valdrá la pena ser sensibles, pensar de nuevo; el amor, la sensibilidad.

"No lloremos porque se acabo, alegremonos porque sucedió"
Brindemos por poder hacerlo, cojamos ese sabor y recordémoslo para sempre, pues ese sabor, por mucho que lo intentemos, no lo volveremos tener nunca.
Feliz Navidad Amigos.